Yayakalmış kemankeş oldum
Sazım kırılmış çok yoruldum
Kalmamış sönmüş son umudum
Duydum benide çoktan unutmuşsun
Diyor sanma ölümdür umudum
Hafife alma kocaman yorgunluğum
Ne şairim ne asım kalmamış umudum
Asımdan da utanmam askerse ruhum
Sen sanmışsın kor kordur yolum
Sen sanmıştım devasıdır yorgunluğun
Ey cahilden cahil kalmadımı umudun
Cevheri buldunda işlemeyimi unuttun
İnsan oğlu anlarmı saklı cevherin güzelini
Ben anlamıştım kirli ruhunun içini
Ey cahil doğmuş dünya fanisi
İki kuru sözdemi sandın gerçek sevgiyi
Sormuş manalya anlatırken sevgiyi
Dikenim yok diye eksikmi edeceksin ilgigiyi
Solmuş bak şimdi çiçekleri
Ey cahil ruhunmu yenecekti karanlığın sesini
©hasan0
H