Görsel vazo kıyısın da ki çakıl taşları bana
aittir...💎💎
Omzuna yaslanarak seyrettiğim
Maviliğe karşı mehtaba karşı süzülürdü
Deniz gelenleri izlerdi teknelerle birlikte
Denizin kenarın da atar kalbim seninle
mest olurdu biraz korkardım üst üste atarken
Sahilin kalbinde durdu zaman...
O bankta oturduğumuzda ulaşamayacağımız
Uzakları yakın ederdi mesafelerimiz....
Infilak ederdi maviye sırtını dayayan gemilerin huzurunda gören olsa kıskanırdı hemen adını
Aşk koyardi herkes giderken yanında
ben kaldım bir insan kaç defa severdi ki
tarifi sen günahlarıma diz çökerim...
Sevmelerin de özlemlerin de ben yokum
Ben aşk uğruna aşk köşkünden kovuldum
zaten..bir güzeldeydi senin aklin, ben
sadece çatı katından izlediğim
Mutluluğun sahidiyim
yetiştirdiğin çiçeğin tohumunda saklı
güneşin de ısınırdın toprağı ben değilim açan çiçeğin ben ufalanır dağılırım tutmaz
suyum. beni sana hatırlatacak sadece
Çakıl taşlarım var kendimi oyaladığım...
Zamanlara ait geleceğe miras...
Çocukluğumdan bu yana vazo kıyısın da
güllerin için de biriktirdim.
ne tesaduf ki gözlerimin rengine denk
düştü mavi...senin tarafından keşfedilen
ilk ve son demeçti bu bana sunulan
sanırım...
içimi ısıtan çakıl taşlarını izledim
tebessümü içimi doldurdu l..
Anısı vardı artık daha önce duymadigimiz
sadece ikimizin bildiği paha biçilmezdi
Maviliğin dibindeki derin hissin...
Çakıl taşlarının da bir hikâyesi varmış
demekki mutluluğun hatırlatan...
Ama sen hatırlamazsın...
©ebrulimsi_
E