Çakıl taşları gelir aklıma kumun üzerini
örten mutlu sonla bitmeyen Masalların buz kırağına dayadığı başını.
Buz dağına çarpmak üzere üst üste
duran kayaların yaşam soluduğu
çığlığıdır. biribirine çarparken acıtmazdı
canını huzur veren mavi buğulu şimdiler de!. Suçlayıcı bakışmalar ardından
bakıyor geceye kapattı kendini boğdu
karanlığı. Bulutlar ağlıyor sessizce;
Köşeye sinmiş arkasını döner.
Kuruyor tad vermiyor içtiği su da yağmurunda ıslandığı bulutların. Yağmurun bereketi idi kuşların içtiği yudum yudum yağmurlu
gözlerimde bulutlar ıslandığı her demin.
🕊 💎
Bulanık rengi soluk, akar denizin
Mavisini toplayan kumun,
üzerine birikirdi. gitmek için hazırlanıyor gibi Bavulunu alıp çıktığı bu yolculuktan
veda vakti çakıl taşlarına ismini verdiğimiz gözlerimin rengini tanımazsın
ama unutmuşsun dur adını sen koymuştun hani. Son gecesiydi gözlerine bakarken
sarılarak birbirini öpen toprağında bereketin Savurduğu toz toprak bırakmayan yeri göğü inleten naralar atan içine saklandığı
incinin kırılarak yere düşen kabuğuydu.
💎
©ebrulimsi5
E