ben yalnızlığa ben karanlığa esirim
isyan'dır benim öte ki adım!
korkuları namluda sıvışırken geceler
can verdim ömür firardayım
bir eldir tutar dosta düşmana
hançer zıkkın kanar ucundan giderim
bir yanım bakar ölü toprağa
sardığım hep beyaz mintanı ince belde
kefen bedenin soğukluğuna kalır.
sordum yıldızlara özgür gecelere
düşüncem hep bir sona yaklaşır
zincir oldu mahkum yıllar zamana
çaldım ömrümü isyan'ın ateşinden
kor bir yürektir kavrulur acılara
tutsağı yaşlar ben yalnız seyir eylerim
pare pare bölünür parça parça için
ne gece gündüzü tutar ne gündüz geceyi
C