Ne de zormuş anılarla hatıralarla yaşamak.
Koca bir ömür yaşayamadıklarımı nasıl olur da kısacık bir zamana sığdırıp, sol yanımın en güzel köşesine yerleştin öyle...
Defalarca nefret etmek istesem de.
Nefret edebilmek için sebep arasam da yapamıyorum.
Evet canımı çok yaktın ama aynı zamanda o güzel kalbinle beni öyle güzel iyileştirdin ki.
Görmezden gelemiyorum...
Unutmam gerekiyor diyorum tam, gözlerimin önüne geliyor o hiç unutamadığım anılarımız.
Velhasıl ne sensiz yapabiliyorum.
Ne de sana gelebiliyorum.
Öyle bir yerde kaldım ki...
Nasıl tarif edilir bilmiyorum ama illaki tarif etmem gerekirse, kalabalık bir meydanda annesini kaybetmiş küçük bir kızın çaresizliğini yaşıyorum.
Bağırıyorum sesimi duyan yok, ağlıyorum gören yok.
Öylesine çaresiz...
©seyyahkiz
S