Gözlerim kapalı, karanlık bir oda,Ellerim bağlı, umutlar yok ufukta.Çaresizlik çökmüş kalbime bir ağırlık gibi,Nefes daralıyor, boğuluyorum sanki.
Engeller var önümde, aşılmaz gibi,Dağlar yükseliyor, gökyüzünü kapatıyor adeta.Yolumu kaybettim, nereye gideceğimi bilmiyorum,Umutsuzluk kaplıyor içimi, pes etmek istiyorum.
Ama sonra bir ses duyuyorum içimde,Fısıldıyor bana pes etme diye.Gücümü hatırlatıyor, inanmamı istiyor kendime,Çıkış yolu var diyor, aramamı söylüyor onu.
Derin bir nefes alıyorum ve gözlerimi açıyorum,Etrafıma bakıyorum, belki bir umut ışığı yakalarım diye.Küçük bir ışık görüyorum uzakta,Belki de o ışık bana yolu gösterecek diye yürüyorum ona doğru.
Adım adım ilerliyorum, zorlanıyorum belki,Ama pes etmiyorum, çünkü biliyorum başaracağımı.Sonunda ışığa varıyorum ve görüyorum ki,O bir pencere, ve pencereden dışarıya baktığımda,Dünyanın ne kadar güzel olduğunu fark ediyorum.
Anlıyorum o an, çaresizliğin bir sonu olmadığını,Her zaman bir umut olduğunu, yeter ki inanmak isteyelim.İçimdeki gücü keşfediyorum ve biliyorum ki,Artık hiçbir şeyden korkmuyorum, her şeyin üstesinden gelebilirim.
Çaresizlik, bir engel değil, bir sınavdır bence,Bu sınavı başarırsak, kendimizi daha iyi tanırız.İçimizdeki gücü keşfederiz ve daha da güçleniriz.Önemli olan pes etmemek, umudumuzu kaybetmemektir.
©hasanbey.
H