Sen bir şairin çaresizliğini bilir misin Lavinia?
Peki ya sevinmek için kavuşmayı bekleyen cümlenin, aşkına düşen bir kelimenin anlamını?
Hangi harften medet umsam, hangi kelime dolansa dilime anlamını yitiriyor sanki.
Hangi benzetmeyi yapsam aslını inkar ediyor.
Ne söylesem boş...
İçimi dökmek çare değil, içimi sökmem lazım seni anlatabilmek için.
Doğmamış bir güneşe yazılan bir destan bu,
Beklenen sabaha, umut edilen bahara.
Nasıl anlatayım ki sana Lavinia?
Göçmen kuşların göç nedeni,
Yalnızlığın kucağında mahşeri bir kalabalık,
Geceyi öpen bir mum ışığı,
Kurak bir mevsimin yağmur damlası,
Çayın yanında bir sigara,
Özlediğin bir koku,
Bir annenin şefkati,
Bir yetimin gülüşü gibi.
Anlatılmaya zorlanmış, sonu çoktan hazırlanmış ve bilinci nasırlanmış bir çaresizlik bu, anla işte Lavinia...
Ya seninle yaşayacağım,
Ya sensiz gömüleceğim Lavinia...
©thehodja
T