Akşamın zulmeti üstüme çöktü,
Bilsen, tüm meskenler üstüme çöktü.
Sâkînin meyi beni zehirledi,
Dostun vefâsızlığı harâb etti.
İnsanların âhı göğe çıkarken,
Benim âhım yerin dibine girdi.
Aynaya baktığımda yüzüm varken,
Ansızın aynadan yüzüm silindi.
Neylesin bu beden hiç soran da yok,
Dert ucunda saplandı bana bin ok.
Neylesin bu toprak düşünen de yok,
Gayrı ağyarlar yesin ok, gönlüm tok.
Sâdâbâd sorarlar ben ne bileyim?
Her yer tanınmaz, bir vîrâne olmuş.
Tarmâr yerlerde bezmi ne bileyim?
Ne bileyim, her yer târumâr olmuş.
Her geçen gün huzurdur ihtirasım,
Olmaz mıdır rûy-ı beşerde hiç âr?
Değişir dehr değişmez inkıyâdım,
Olmaz mıdır ki hayatımda bir kâr?
Hüsrev kelam eder, susmaz yüreği,
Hâmil gibi dolaşır fânî dehrde.
Neylesin bir dîvâneyim der dili,
Susmaz, anlatır cefâyı heryerde.
Ferhat Sinan SANDAL
05/11/2023
©hüsrev
H