Karanlığın koynunda, bir gölge gibi çöker, Cehaletin zifiri, aklı kör eder, yürek söker. Kendini beğenmenin kibri, tuzağa çeker adım, Helak olmanın eşiğine sürükler, pişmanlığa boğar beden.
Riyakarlığın maskesi, yüzünü örter insanın, Şirk koşmanın ateşi, yakar ruhun derinliklerini. Cehaletin karanlığı, bilgiyi örter gözlerden, Ölümün soğukluğu, sarar kalbi sessiz sedalardan.
Tenbelliğin ağırlığı, çöker bedenin üzerine, Ziyandır ömrün her anı, boşa geçen her saniye. Şehvetlerin pençesinde, kaybolur insan benliği, Âfet olur bu arzular, sürükler dipsiz karanlığa.
Lezzetlerin cazibesi, aldatır gözleri kör eder, İfsat olur nefsin iradesi, yoldan çıkar, şaşırır. Cehaletin gölgesinde, kaybolur insanlık, Uyanış vaktidir artık, aydınlığa uzanmak zamanı.
Işık tutalım aklın feneriyle cehaletin karanlığına, Bilgiyle donatılmış kalplerle açalım yola. Sevgi ve merhametle uzanalım birbirimize, Kurtaralım insanlığı cehaletin esaretinden, aydınlığa kavuşturalım hep birlikte.
©hasanbey.
H