Şaşıyorum beni taşıyan bedene,
Çıkmışım dünyanın en berduş yerine,
Çıkardım belki bu ateşte serine,
Ama itildim umutsuzluğun en dibine.
Kahroluyorum bu çaresizliğin içinde,
Yalnızlığımı hatırlıyorum her gece,
Bu şiirlerde yazılıyor böylece.
Gençliği yaşamıyorum kendimce,
Yine ölümü düşünüyorum her gece.
Bir şey demiyorlar bu feryada,
Alışamadım mutsuzluğa da.
Doruklarında yaşıyorum hüznü,
Cehennem gibi geçiriyorum her günü.
Çekiyorum hala kader sürgünü,
Bu cehennemde,
Gözler önünde.
Bakıyorum kendi bitişime,
Üzülüyorum derbeder halime.
Alışamadım hala,
Bu cehenneme.
Saat 2 yi 43 kala,
Son kez baktım ölümüme.
Müteşekkirim beni kurtaracak kişiye.
Batıyorum gene,
Bu kederin en ücra yerine.
Yanan ruhumun alışıklığı var ateşe.
Ölümlü ve huzursuzluğu veren dünyanın,
Tüküresim var yüzüne.
Keşke bir umut ışığı,
Gelse gelse gelse.
Alışamıyorum bu cehenneme.
Biri de çıkıp dese,
"Ölme..."
©şiirefendi
Y