Bir cephede yığılmışız sessiz. Barut kokar her taraf. Yıldızlar sanki çok yakındalar. Ağustos böcekleri serenat yapar.
Sevgilim, seni en son ne zaman gördüm? Sanki unutulmuş duygular...
Mektubun yağ, pas içerisinde, yazdıkların silinse de her okuduğumda ezberlediklerim yeniden yazılıyor yüreğime...
Bin bir umutla doğanları gömüyor istihkâmcılar...
Elbiseleri ve mektupları yakıyorlar...
Külleri dağılıyor omuzlara...
Kalk borusu çalar, savaş meydanı kan gölü, mevzilerde bekler çocuklar...
Anasının sevmeye kıyamadığı öksüz çocukları, bir gün mutlaka Anadolu Kartalı’nın sesiyle güzelim,
uyanacaklar!
©uğurünver
U