Bir vakit uyku sersemi ters giymişim çorapları.
"Bu yolu bilen var mı!?" diye haykırırken,
Yolu bilene değil,
Fakat bir âmâ'ya sormuşum.
Mataram delinmiş meğer,
Güneş enseme yürüdüğüm yolu çizerken fark etmişim.
Ne ahmak ne budalaca bir şey,
Hangi bağın korkuluğu olduğunu bilmemek.
Beyaz geceler gibi duru,
Neydi beni alıkoyan o korku.
Bir vakit geldi mi içime sinen o koku,
Hangi çiçeğin tohumuydu.
©pervasızım
P