Duvarda asılı çerçevenin icindeki
Fotoğraf gibi toz kaplar yüzün
Asırlık bir anıdır o fotograf
Bazen bakar üzüntü duyarsın
bazende en güzel anım diye sayıklarsın
Oysa perdeler çoktan kapanmıştır.
Yüzünde gülümseme gitmiş
Hüzün dolu bulanık bakışlar
Kalmış
O çerçevedeki aile saydıklarını özlersin
Ama ne nafile
Toprağa gidinceye kadar
O insanlara bakmamışsın dır
Tanımamıssındır
Kurduğun cümleler
bazen iki satır söze muhtaç kalır
Onlar gidince
Keşke dilin olsada iki ahşap parçasında
Söz soyleyebilse o kapılar
Neyse bu anıyı unutmamak için bir köşeye kurdele bağlamak lazım
Hayata onlar varmış gibi yaşamaya
Devam etmek lazım
Saplantı olan ne varsa
Kül edip yok etmek lazım
Eski hatıralar kalsin bir tek
R