Düşün!
ve o düşün aslında ta en baştan,
yüzü tanınmaz halde ele geçirilen,
hiçbir surette hiçbir suretle karşılaşılmamış bir köşe başında,
kokuşmuş hayal artıklarından öğütülen akıl bulandırıcı harflerle yazılmış olabileceğini düşündükçe yorulmayı,
kendine olan inancı bozguna uğratmaktaki acımasızlıkla
hep yine tek kendine yaftaladığı kastı,
ötelenemez bir kesinlikle küpünü her daim keskin zararlarla tıka basa doldurduğu ahmaklığı,
boşa koyunca dolmayan aczi
doluya koyunca da taşan sabrıyla
korkarım,
akıl en baştan beri hep baştaydı.
Değil miydi ki aslına erersen cesaret
tekrardan doğan tecrübeye teslim etmeden varlığındaki anlamı
kanatlara sahip değilken bile uçmaya kalkışmaktı.
Ve bu teşebbüsün ne söylersen söyle akıl noksanlığıyla izah edilince anlaşılır hiçbir bağı
keşke olsaydı fakat bulunamayacaktı.
©çelişki
A