Zihnimdeki sese yenilmekten korkuyorum çok.
Ölmeyi düşünmeden geçirdiğim tek bir gün yok.
Yaşama sevincimi gün be gün yitiriyorum.
Ölsem de, yaşasam da değişmeyecek bişey, biliyorum.
İnsan karanlığa hapsolduğunda bir ses arıyor.
Her gün tuz bastığım yaram, biraz daha kanıyor.
Her gün kendimi kandırarak verdiğim vaatler.
Akrep ve yelkovana baktıkça, gözümde büyüyor saatler.
Ruhum içinden çıkılmaz bir karanlıkta süzülüyor.
Ya ben küçülmekteyim, ya bu karanlık her an büyüyor.
Ya gelip beni bulun çıkarın bu çukurdan,
Yahut duyun sesimi geç olmadan...
Can T.
©canmanson
C