Gizemlere indiğinde karanlık...
Sarılırım hazanda düşen yapraklarıma...
Ufukta ışık yok..
Çıkmaz sokağımın bir yalan girdabında...
Beyhude kaybolurum dehlizlerinde ömrümün...
Gözlerime bir serap gibi nakşettiğin o edalı endamın...
Kendi buğusuna hapsolmuş bir zemheriden farksız...
Sessiz, virane bir gemi yüreğim...
Yolu meçhul...
Sensizlikte zulmetler içinde, çerağsız...
Manasına susamış düşüncelerim kelamına hasret...
Göğün karanlığına meydan okusun isterse uçuşan kar taneleri...
Bir sokak lambası gibi fersiz yalnızlığıma...
Bir de mısralarıma konan acziyetime kalırım ben elbet...
Belki yeniden dirilir de baharlar gibi hislerim...
Belki bir hale giriftar olur da ömr-ü hazinim...
Yeniden bir muştuya nail olur ilelebet...
Kimbilir işte o vakit...
Seninle buluşacağımız son konak olur bize cennet...
Not: Bu şiir saygıdeğer şairemiz “.bella.” hanımefendinin “Çıkmaz Sokak” başlıklı şiirinden alınan mısralarla yazılmıştır. Kendisine böyle bir şiiri kaleme aldığı ve şiirinden de alıntı yapmama müsaade ettiği için müteşekkirim. Kendisinin bu güzel eserini okumak isteyenler için aşağıda şiiri tekrar yayımlıyorum. Ayrıca şairemizin eşi mella. beyefendiye de saygılarımı sunuyorum.
Aklımın çıkmaz sokağında
Beyhude geçen yıllarımın
Toz duman olmuş umutlarımın
Serseri kavşağındayım
Gizemlere indiğinde karanlık
Sarılırım hazanda düşen yapraklarıma
Ufukta ışık yok
Çıkmaz sokağımın
Bir yalan girdabında kaybolurum...
©kenanfaik
K