"Çile"

İçinde yaşadığımız şu yalan dünya.
Neler gördü bu gözler acı çeke çeke gözyaşlarımı pınara çevirdi vicdansız hayat
Şu gariban yaşantımı ancak yaşayanlar bilir.
Şu mahsun bakışlarıma yürek dayanmaz, ancak vicdan sahibi bir gönül eri beni anlar; gerisi ne bilir ne de görür bendeki bu çileyi.
Yaşayan bilir, benim gibi çekmişse çile.
Ne olur, beni hakir görmeyin.
Yüreğim yanık, gözlerim yaşlı, dört yanım paramparça şu fâni cihanda yapayalnız. Allah'ın bir garip kuluyum.
Bendeki çile istemem, olmasın sizde.
Yaşadığımız hayat, vicdansız bir hayat; kimine zevk u sefa, kimine de verir hep çile.
Doğruluğun sahibi düşküne yardımcı olun diye buyurmuştu Hak Zülcelal.
Doğruluk hak'tandı, yalan dolan iblisten.
Görürlerse bir garibi, ah be dünya, vuran vurana, ah be alem, yetmez mi? Bu kadar çektiğim bunca çile.
Ah be dünya, her ne kadar aydınsan,
Benim yüreğim bir o kadar karanlık.
Yüzümde okunur her dem arzu halim.
Her vurana eyvallah dedim, nasibim.
Dedim, bu da benim kader yazgısı; ömrümce çekeceğim çile.
Ahrı devrindayız, merhametten yoksun, vicdansız insanlardan merhamet dilenilmez ki.
Çünkü merhameti kalplere nakşeden merhametin bir sahibi var. Taş kalpli nice zalimler var bu adaletsiz çarkı feleksiz kodamanlar var, ahiretten habersiz vicdandan nasipsiz gününün gün edenler.
Benim çektiğim bu çile kimin umurunda? Bu çile, benim çektiğim çile.
©doğukan01