Çileli yollarda sürüklenip gidiyorum,
Her adımda bir yük, her nefes bir yara izi.
Dikenler batıyor kalbime, gözyaşlarım sel olup akıyor,
Umut ışığı sönük, bu çileli hayat kaderim mi, yoksa bir düş mü?
Yaralarımı sarmak istiyorum, acılara göğüs germek istiyorum,
Ama her sarılma daha derin bir yara açıyor, her çaba daha da çökütüyor.
Güçlü olmaya çalışıyorum, her zorluğun üstesinden gelmek istiyorum,
Ama takatim kalmadı, bitkin düştüm, çaresizliğe kapıldım.
Biliyorum ki her karanlığın bir sonu vardır,
Ama bu acı dolu hayatımda fırtınalar hiç dinmiyor.
Güneş doğacak, aydınlık gelecek diye umut ettim,
Yüreğimdeki acılar dinecek, mutlu bir nefes alacağım sandım.
Çile dolu bir hayatım var, gülmek haram sanki bana,
Ne yapsam da mutluluk bana dargın, çile çekmeye razı kalbim.
Bir çiçek gibi soldu tüm umutlarım,
Hayallerim yıkıldı, umut ışığım söndü.
Isyanlarda gönlüm, çaresizlikte ruhum,
Bu çileli hayat beni yordu, tüketti.
Bir çıkış yolu arıyorum, bir umut ışığı,
Belki bir gün biter bu çile, belki bir gün mutlu olurum.
Ama biliyorum ki zor, bu yükü taşımak,
Bu çileli hayatta ayakta kalmak.
Yine de pes etmiyorum, savaşıyorum,
Belki bir gün güneş doğar, belki bir gün yüzüm Güler sandım maalesef...
©çile..
C