Bir nefes umut arıyor yüreğim,
Çileli yollarda yorgun adımlarla ilerliyorum.
Gençliğin baharı solmuş, yaprak dökümü başlamış,
Her gün bir ağırlık çöküyor bedenime, ruhuma.
Usta deme, bana genç,dinle feryadımı,
Bu çileli hayat beni çok yordu, bitirdi.
Her an ölümün soğuk nefesini hissediyorum,
Yaşanacak bir hayat kalmadı be usta, kalmadı...
Birer birer sevdiklerim gitti ellerimden,
Geriye kalan sadece hüzün ve keder.
Yalnızlık çöktü yüreğime, bir esaret gibi,
Artık bu yükü taşıyacak gücüm kalmadı.
Ölmek istiyorum belki, belki de özgürlüğe kavuşurum,
Bu çileden, bu esaretten kurtulurum.
Bir kuş gibi kanat çırpar, gökyüzüne uçarım,
Belki o zaman bulurum aradığım huzuru, sevinci.
Ama korkuyorum da, ölümden değil, bilinmeyenden,
Ya öbür tarafta da bu çilenin bir devamıysa?
Ya sevdiklerime kavuşamayacaksam sonsuza dek?
Sorular zihnimi kemiriyor, huzur vermiyor bana.
Usta, söyle bana ne yapmalıyım?
Bu çileli hayatı nasıl yaşayacağım?
Bir umut ışığı göster bana, bir çıkış yolu,
Belki o zaman bu karanlıktan kurtulurum, aydınlığa kavuşurum.
©hasanbey.
H