Kâhreder bu dünya beni.
hissin
gülüşün
ve râhiyan...
Unutmam gerek.
Radyoyu kapatmayalım bu yüzden.
Çocuklara eskilerden bahsedelim,
Badem ve ayçekirdeği sefâsına,
Üzerine demli bir çay ile,
En az parmaklarım kadar,
Tastamam olsun her şey...
Habersiz gelen komşuya,
Mahçup olduk o dağınık evde.
Ama olan oldu artık,
Bir ucundan başlayalım.
Göz kırpmayla mesela
Hadi en küçük olan köşeye geçsin...
Annem ne derdi
"Altındaki minderi teyzene verki
darılmasın kuzum..."
Soğuk yerde,
Karnımıza sancıyı da aldık ama,
Neyse.
Gitmesine çok mu kaldı gardiyanların,
Küflü masa etrafında bekliyordum oysa...
Kitabımın bitmesine az kaldı.
Kaldırım taşları,
Şerefine yerine oturmaya başlıyor.
Ve bir gün seninle,
Güftesini yazacağım,
Kunduramın burada.
İnan bana.
Zarif yürekli,
cimbakuka...
©aspidistra
A