Şu kendini bilmez vakitler şahit olsun ki
Bu gece
bu yıldızlar taşıyamaz artık hiçbir sevinci
Bir gözün birden fazla göze değdiği
Bakışların sahteliği kapattığı şu çağda
Gecenin mezarlığına aldanarak
Bıraktım ben de bu şehri...
Islanmaya mecali kalmadı gözlerin
Günyüzü görmemiş düşlerden uyandım
Bir yudum daha çekemem kahrını dünyanın
Başlı başıma kaldım firavun kalıntılarıyla...
Parmakların sararıp ,yüreklerin kirlendiği şu vakitte
Koruyamadı şiirler masumiyetini
Ve de kimsenin elinden bir bardak su içilmez artık ey yüreğim
KEvserden bir yudum bile...
Dünya
Sararmış bir parmakla,ümidin köreldiği kaçak bir sigara
Kapkara ve de koskoca...
Aç gözlerini yüreğim ,iyice bak
Susamış bir yara okşuyor annelerin kanayan yüzüni
Büyüyor çocukluğum
Var olmanın eşiğinde,dünden kalma bir rüya ile...
Yorgun bir papatyaya sarılırken unutmak istiyorum kokuşmuş bu yalnızlığı
Yalnızlığın yansızlıkla boğuştuğu bu çağda
Taşıyamıyorum kendi yüreğimi...
Küçük bir sevinci taşıyamacak kadar büyük
Minik bir bedene sahip çıkamayacak kadar alçak
Kendi sevincime alçalacak bir duyguyla terkettim ben bu coğrafyayı
Şimdi,koca bir çığlığı bastıracak kadar suskunum
Çocukların gözyaşlarıyla yarışamaz hiçbir yağmur
Yağmurlu bir günde kavrulan bir vicdanla gidiyorum
Yıldızlar katledildi
Kapandı oyuncakçılar
Koskoca bir cehenneme dönüşüverdim
Bu soğuk cehennemde gülmek istiyorum
Seninle,sesinle gülmek istiyorum
Ama özgürce gülmek
Biliyorsun, seninle gülmek çocukluğumun diğer adıdır artık
Gülüşümü ufak bedenleri koruyamayan dünyada bırakarak
Gidiyorum bu coğrafyadan...
Ömer beder
16.06.2019
©roniyam
R