Daha doğduğunda geldi ilk sancı
Anneni toprağa verdin mi cocuk
Kimsesiz büyüdün içinde bitmez ki acı
Yüzünü toprağa sürdün mü çocuk
Fani dünyada gülmedi hiç yüzün
Kanlı yaş akıtır her iki gözün
Öksüz yetim diye para etmez sözün
Onun için sustun değil mi çocuk
Gülmeye hakkın yok, garip, misafir
Ömrünce bağırdılar hep bir emir
Üstün başın perişan, gördüler hakir
Kafanı kaldırıp bakmadın mı çocuk
Hayal ettiği anne şefkati iken
Sen oldun dünyanın kahrını çeken
Kısacık ömründe yolun hep diken
Gözünde yaşlarla öldün mü çocuk
©kardanadam
K