Gecenin bir yarısı kâinata düştü bir ağıt,
Ab-ı hayat boşandı,
Katman katman göklerden,
Rüya köşkünden uyanıp,
Ağlamaya başladı çocuk,
Korkudan dili tutulmuş sessiz feryatlarla.
Beşiğinde yapayalnız ağlamaklı gözleri,
Adım atamaz ağ gibi örülü ayakları,
Yağmur ilmek ilmek işlerken susuz toprağı,
Ana yüreğine ulaşır çocuğun intizarı.
Geceye beyazlık çökmüş sabaha gebe,
Bir çocuk ağıdı bu yaşanmış gecede,
Çaresiz yalnızlığına dokunmuş bir nakış,
Kapı eşiğinde göründü, kurtarıcı o bakış.
©ikrar
I