Ben bu hayatta en çok...
Çocuk olmayı sevdim.
Ne güzel şeydi çocuk olmak..
Ne güzel şeydi koşabilmek kırlarda ...
Özgürce!!!
Dertsiz, kedersiz, kaygısız...
Oynamak ,keşfetmek ne güzeldi..
Ne güzel şeydi baharda..
Annemiz için çicek toplamak...
Ağaçlara tırmanmak ...
Çeşit çeşit meyveleri ..
Dalından toplayabilmek ne güzeldi.
Ne güzeldi yaşamak!
Annemizin gözüne girmek için.
Yarışmak ,seve seve iş tutmak.
Çimden evlere yapılan,
Çamurdan salon takımları..
Mısır püskülünden bebekler ...
Evin bahçesinde ..
Geç saatlere rağmen,
Duyulan neşeli gülüşler..
Çamlak çömlek patlardı
ustam yağ bal satardı..
Sıkır şıkır misketler
Kuyu suyuna doyardı
Zaman geçmesin
oyun bitmesin isterdik..
Kış dondururdu elimizi ayağımızı
Ama içimiz sıcacıktı..
Soba başında kuruturduk ıslak çorapları...
Bayramda acaba yeni bir elbisemiz olur muydu ..
Hayaliyle bile mutlu olurduk..
Cikolatamız hiç bitmesin isterdik..
Ne de lezzetli ,ne de mükemmel bir şeydi
Yine de şeker bulduğumuz da bile ..
Ölümüne mutlu olurduk..
Ben bu hayatta en çok..
Çocuk olmayı sevdim .
Zira düşmemisti aklıma hiç..
Kimsesiz kalma fikri ...
Canından çok severken terkedilme çilesi...
©gülimeyra
L