Bi çocuk düşünün ;
En sevdiği şey çimenlerde yuvarlanmak,
Çok sever koşar adım uçurmak bi uçurtmayı
Ya da iki ağaç arasında sallanmayı..
Bi çocuk düşünün ;
Gününün tamamı parkta geçer gider.
Sallanmayı sever demiştim ya salıncaktan inmez,
Dönme dolaba biner amcaların çevirip durduğu...
Bi çocuk düşünün ;
Tatlı yemediği gün yok, Şeker yemekten dişleri ağrıyor..
Çikolatayı da hep eline yüzüne bulaştırmış,
Ve pamuk şekere bayılır, elleri yapış yapış..
Çocuğu seninle tanıdım...
Bir genç düşünün nefret eder çimlerde yuvarlanmaktan,
Uçurtmalardan, hamaklardan, salıncaklardan...
Hiç sevmez parkları, dönme dolapları...
Asidir çoğu zaman kurallara,
Baş kaldırır kendince doğru olmayan her şeye..
Genci ise yine seninle çocuğa benzettim
Mesafelerin önemi yok, çocuğun gideceği park hep sensin...
©buse.nur.
B