Umarsız gecelerde
Büyürmüş çocuklar.
Uykuya aldırmadan
Ninnisiz uyurmuş çocuklar.
Karanlığın huzurunu
Sevimsiz yarasalar bölermiş.
Yıldızlar, geceye benzersiz direnirmiş.
Karanlık bitkin düştüğünde
Ay, karanlığı sırtlarmış.
Gecenin ayrımında
Yeniden gün doğarmış.
Bahçenin birinde
Kızıllaşırmış gül ağacı.
Günün en taze saatinde,
Çetrefil bir mevsimden
Sevinçle çıkarmış papatya.
Yüzünü güne
Yüreğini toprağa gömermiş.
Sarı, minacık gövdesinden
Bembeyaz yaprakları koparılırmış
Bir bir
Seviyor, sevmiyor diye diye
Ve ardından
Kof bir sevda kavgasından
Ölürmüş papatya.
Güle, diken
Çocuğa, gece kalırmış.
©dem-azad.
D