İnsan zamanın seline akıp giderken zor fark ediyor ama geçmişi özlüyor..
Geçen uçaklara el sallamayı,
Ya da görünce heyecanlanmayı bir pamuk şekerciyi..
Üstünü kirletince "Annem kızar mı?" korkusunu,
Ardından "Annem halleder." rahatlığını..
Çocukluğunu özlüyor insan..
Papatyalar açtığında minik ellerine toplayıp birine hediye etmeyi,
Anın verdiği tatlı mahcubiyetle parmaklarını kenetlemeyi,
Sonra gerisingeri koşmayı özlüyor..
Artık o bembeyaz bulutlar şekilden şekile girmiyor ne yazık ki..
Renkler karışıp gri mi olmuş, biz mi büyümüşüz..?
-Çocukluğuma..
©malefiz.1
M