Ben ne kadar kadar büyüsem de
Aslında gelecek umutlarda çocukluğum
Hep küçüktü...sırlarımın arasında
saklambaç oynadı. sınırlarım dan geçti
kaçtıkça yalanları kovaladı
hep uzağa saklandı.
Aklı muzurluk peşinde idi yara alsa da
bendim cesurdum.
Hayatın sillesini yedim
Her seferinde zorluğun gölgesine oturup
dinlendim.fırtınanın azametine çevirdim
yüzümü yağmurun bereketi ile birlikte
ıslandım her gün her gece unutamadığım
Çocukluğumdun.
Nurlu havada mavi bir bulut doğdu uçan.
Balonların arasında huzurlu yeni
Doğan çocuğun adı umuttu...
Açıyordu çiçek filizlendi.
Baharda yemyeşil elbisesini
Giydi kül siyaha dönmeyecekti
rengi her yaşımda yeniden bir
çocuk doğdu geleceğe emanet
bisikleti ile o çocuğun adı umuttu.
©ebrulimsi_
E