Hayallerimiz vardı çoçuken
Dünya yansa, yanı başımızda
En güzel oyunları oynardık.
Dert nedir? Acı nedir bilmeden.
Büyüdükce tanıştık hayatın vebasıyla
Tüm gerçeklerle bir bir yüzleştik
Önçe masumiyetimizi yitirdik
Sonra çoçukluğumuzu.
Önçe birini sevip aşkın acısını hissettik
Sonra maneviyat duygusunun eksikliğini
En son hayatla nasıl kavga edilir onu.
Ve en son anladık ki çoçukluğumuz
Toz pembe hayalerimiz, mahalledeki güzel kız, sabah uyandığımızda ki mutluluk yok artık.
Çoçukluğumdu en güzel yaşım benim
En güzel yaşımı çaldılar yaşayama dan
Yaşayamadım mutluluğu dibine kadar.
Bana bir şans daha verin de, son kez _
Mahallemdeki güzel kızı göreyim.
©aliçepni
A