Kabuğuma çekilirdim herzaman.
Çocukluğuma çekileyim bugün.
Anadan üryan zamanlar da annemin
kucağında takmışlardır belki de
kırmızı kurdeleyi kırmızıyı da çok severim
eskiden beri. Ilk okuldan başlasam
daha iyi galiba anca gelirim.
Bu zamana yetişirim sanırım.
Beni beklemeyin bugün meşgulum.
Hesabım kendime sadece.
Durmadan aranan telefonları geç açmıştım. saymakla biter mi vukuatlar silsilesiyle.
Sonra gurbet girdi. Araya zikzaklı yollarda koşmuştum.
Camın buğusunda mazi anam anam.
garibem türküsü kulağımda çınlar
düşmüştük yalnızlığın yollarına
bir kere ana kucağından ayrılmıştık.
Şimdiye kadar ne kadar çocukmusum
meğer büyümeyi mi unuttum.
Büyümeye mi geç kaldım. büyürken ondan mı afalladım bu kadar acaba.
Baş ucumda beyaz peluş kedim.
Şahit olan bitene izliyor göz ucuyla
sarılırım geceleri üşüdüğümde o
çocukluğumun hediyesi bana..
Biz kocaman geniş aileydik birer birer
eksildik çekirdeği bile kalmadı bizden
geriye iftarlık sofralar da buluşmuştuk.
Aranan telefonlar da sustu.
Eskisi gibi değil sohbetler,
hasbihaller pabucu dama atılan
mektupların okuyucusu yok artık.
Yazardı sevenler sevdiğine öyle
kavuşmuştu kartpostallar vardı.
Arkası horozlu tebrik kartları,
dağıtıldı... ne oldu güvercin kuşlarına
mektupları getirmeyi mi unuttu da.
adresimi şaşırdı tanıdığım çocuk
Nerede peki...
©ebrulimsi_
E