Meğer ne kadar da zormuş yaşamak
Çocukken büyümek için can atardık
Şimdi ise çocukluğuma dönmek için neler vermezdim
Çocukken küçük şeylerle bile mutlu olmayı bilirdik
İyi değilim bu son günlerde
İçimde yaşanmamış sevinçlerim var
Işığa muhtaç hayallerim
Bir mahkumun özgürlüğünü bekler gibi bekliyor umutlarım
Yarınlarım tutsak ve ben tutsağım yarınlara
Çocukluğumu özledim
Sanki bir masalmış gibi ve var olmamış gibi
Üstüne titrediği oyuncaklarımı özledim
en çok ta düşünce kanayan yaralarımı özledim...
çünkü onlar hayat kadar acı vermiyorlar
Şimdi yaralarımın ne izi geçiyor nede acısı
Oyun oynarken özgürce koşmayı yorulmayın terlemeyi özledim
Soluk soluğa kalıp musluğa ağzımı dayayıp su içmeyi özledim
Tomurcukların umutla çiçek açtığı toprağın hayat bulduğu yeşilin özgürlüğüne kavuştuğu baharları özledim
Yarınları düşünürken ürpermediğim her nefes alışta can vermediğim bir şeyleri özleyipte beklemediğim sevmediğim bilmediğim çocukluğumu özledim
Hani küçükken aldığın kıyafetler gibi seneyede giyersin diye büyük aldığın kıyafetler gibi üzerime oturmadı büyük geldi yazılan yazım bu kader hiç yakışmadı sanki hayat bende emanet duruyor
Yüzümdeki tebessümler hüzne terk edildi
Ağlamayı bilmezdi gözlerim oysa şimdi gözlerime ağlamayı öğrettim
Uykularım hep bölük pörçük bir benim sanki gecenin orta yerinde hiç uyumayan
Alışkanlıklarımı sorarsan hiçbiri değişmedi küçüklükten beri derdimi hep içime atardım kimseye söyleyemezdim bu yüzden içimin yangınları hiç bitmedi
Kaç kere düştüm kaç kere sırtımdan vuruldum hatırlamıyorum bile qma tek bir of bile demedim kimseye
Bir çığlık misaliydi sevdiklerim içimde haykırdıkça içimi parçaladı hepsi
Kaçıyorum artık insanlardan
yoruldum çok yoruldum..
Bıraktım emanet sevgileri dünyaya bıraktım ağlayan gözleri yalan yarınlara muhtaç olsa da hasrete boş bıraktım
sitem etmedim kimseye
Ne yana dönsem bir yanımda acı bir yanımda hep hüzün var..
Bir madalyon gibi asılmış sanki boynuma
hayattan çocukluğum gençliğim yani bir ömür alacağım var
©masalldmr
D