Hiçbir şey geri getirmez düştüğünde dizini kanatığın o yolları.
Arıyorsun çocukluğunun sokaklarını, kapatsan gözlerini canlanır aslında evinin yolları.
Büyüdüğünü kabullenmek istemiyorsun,yokluyorsun ellerinle son kalan umut parçalarını.
Çoktan söndürdüler yanmıyor o umut ışıkları.
Arıyorsun çocukluğunun sokaklarını,artık sorsan tarif edemezler o yolları.
Caddeler ölü ruhların mezarlığı.
Arıyorsun çocukluğunun sokaklarını,duyulmaz oldu çocuk kahkahaları.
Şimdi pencereden baksan göreceğin tek şey beton yığınları.
Arıyorsun çocukluğunun sokaklarını,anla artık eser kalmadı,o eski sokakların güzel sabahları.
Artık koşar oldu insanlar yarınsız yarınlara
Kalmıyor vakit bakmak için bulutlara.
Şimdi kafamızı kaldırsak göreceğiz gerçekleri tüm çıplaklığıyla.
Gerçekleri kaldıramıyoruz,alışır olduk kulağımıza fısıldanan yalanlara.
Arıyoruz çocukluğumuzun sokaklarını hâla,hâla...
Ama kendi ellerimizle biz yok ettik aslında.
©senfoni_
S