Bana hayal kurmayı öğreten insanlardı,
Kendilerine özgü düşüncelerle.
Bana güzel bakmayı öğreten insanlardı,
Kendi gözlük camlarından buğlanmış hayaller.
Bir zamanlar en önemli soruydu büyüğünce ne olacaksın.
Bir zamanlar en büyük iktidar mücadelesiydi ,
ekmek almaya kimin gideceği.
Bir zamanlar en iyisi bedava dondurma veren bakkalın sesiydi.
Biz bilmezdik tek ayak üstünde durmanın ceza sayıldığını.
Beyaz tebeşiri seksek dışında kullanmazdık,
Duramazdık zaten ceza olduğunu bilseydik.
Biz saymayı iki elin on parmağından ibaret olduğunu bilirdik.
Sobanın sıcaklığını dokunarak öğrendik.
Biz barış mançoyu küçükken de severdik.
Biz iki taşımaz oldumu her yeri saha bellerdik.
Biz on kuruşluk sakızı bile ikiye bölerdik.
Biz paylaşmayı bile yazmadan önce öğrendik.
Biz anaokuluna gitmedik ama her şeyi anamızdan babamızdan öğrendik.
kapıya geleni boş çevirmemeyi de eve gelen tası boş göndermemeyide.
Bir zamanlar en alengirli işimiz zillere basıp kaçmak,
En gizli işimiz saklambaçtı.
Bizim tabancalarımız biraz can yaksada kan akmazdı.
En büyük eğlencemiz yağmurda ıslanmak,
En acı zamanımız dokuzuncu taşı bulamamaktı.
Bir zamanlar.
Şimdi ise her şey bir hatıra
Ne fotoğraflar eskisi kadar manalı ne de gülüşler eskisi kadar derin...
B