Yırtılmış çocukluğumdan kalan kalbim
Adım adım serpilmiş tüm küfürlerim
Kalmamış da mahremim içim dışım bir olmuş
Güneş doğdu tıpkı ben gibi geceden kovulmuş
Yeniden yürümeyi öğrendim kefenim ile
Kaderim de korku var yansır sözlerime bile
Sert bakışlı mahkum suskunluğa müebbettir
Bu bakış güler yüzlü çocukluğuma mahkumiyettir
Çok canım yanardı düşünce ama ağlamazdım
Mutluluk çeşmesi gülene akardı ben dolmazdım
Kitapsızlara kalem olmak minik ellere nasipmiş
Elimize dermanı almak vardı oysa nice acıları dindirmiş. . .
E