Çocuk dünyaya gelince mutluluk saçar etrafa
Oysa çocuk ağlar
Kimse sormaz neden ağladığını
Bilmez ki ,etrafındakiler acep neden ağladığını
Çocuk bilir zor bir sürece gireceğini
Sürünerek,emekleyerek başlar zor olan süreçte
Çaba gösterir mücadele eder kendi dünyasında
Sevilsin diye şirinlik yapar
Gelir üç dört yaşına anlar ayakta durmasını gerektiğini
Düşe kalka yürür kendi dünyasında
Konuşmak için uğraşır
İstediklerini alabilmek için bazen ağlar bazen küser
Altı yedi yaşına kadar arkadaş olarak anne ve babayı bilir
Yedi yaşına gelince okula başlar
Yeni arkadaş çevresi yeni zorluklar onu bekler
Gördüğü zorluklara karşı mücadele etmeye başlar
Onsekiz ondokuz yaşına girince
Başlar yeni yeni sıkıntılar
Çıkar karşısına ya bir vefasiz yada bir vefalı
Başlar onunla bir hayat sürmeye
Unutur artık ona verilen güzellikleri
Unutur artık anne babasını
Unutur geçmişte bıraktıklarını
Pişman olur unutur geçmişte bıraktığı güzellikleri
Gelir atmış yetmiş yaşlarına
Bakar evlatlarına benmi büyüttüm bunları der
Üzülür
Çünkü evlatlarını yetiştiremediği düşünür
©aydenizayd
A