Çocuktum daha.
Aklım yetmiyordu ki.
Düştüğüm de
Acımi bile yaşayamazdım.
Korkardım ağlamaktan;
Babam görüpte;
Kızacak dövecek diye.
Canım yanıyordu.
Ses etmiyordum hiç.
Acımı görmesin kimse,
Görüpte babama;
Söylemesin diye.
Canım acıya acıya
Topallamadan
Yürümeye çalışırdım.
Babama olan korkum!
Acımı dindirmeye yetmiyordu bile.
Öyle çok canım yanıyordu ki!
Basmaktan korktuğum,
Ayağımın üstüne basarken.
Ağrım var diyemedim.
Kanayan yerime,
Kolonya döküldüğünde,
O an hissettiğim acıyı;
Nasıl tarif ediyim size.
Canım acıdığı halde,
"Yok acımıyor ki" deyişim.
Sanki acımıyor deyince,
Acım dinecek geçecek zannettim.
Çok canım yandı çok!
Ama diyemedim kimseye,.
Korktuğum için sustum.
Gizliden ağladım.
Şahidim bir yastık bir de yorgandı..
©_yagmur_
_