Artık sanki herşey için çok geç,
Bu yaşına kadar etrafa sahte gülücükler atan bu çocuğun,
Karanlığı çoktur,
Sende istersen arasından en güzellerini seç.
Ve hayatın maratonunu hep bi' umutsuzlukla koştur.
İlk hayata karşı gözlerimi açtığımda,
Karşımda benimle neşelenip ağlayan annemin kollarındaydım,
Fakat büyüdüğüm de anladım ki onun yaşamının sonbaharındaydım.
Tüm neşesi yaprak gibi dökülmüştü,
Çocukken yüzüne vuran mutluluklar,
Şimdi ise nakışlar gibi sökülmüştü,
Gözlerinde hayata karşı kırgınlık görülmüştü.
Sonra bir teselli muhabbetiyle,
Sanki benim yüzüme mevsim misal cemre düşmüştü.
Ama biliyordum ki onun içinde ki tüm duygular dünden ölmüştü.
Belki sorun babam diyemediğim adamdı,
Ya da kadere bel bağladığım asırlar süren yaramız,
Eskiden mutlulukla ilişkimiz sağlamdı,
Şimdi gitgide açılıyor sanırım aramız.
©ggurkann
G