en zoru seneler acıları kovalarken özlemekmiş seni
şu kalbime ve beynime anlatamamakmış gittiğini
rüyalara sığdırmakmış hayalini.
bu kadar pak sevmişken seni,
gidişini aklım bir türlü almıyor kadın inan bana
geceleri tabut gibi omzumda taşırken,
sende kaybettiklerimi kadehlerde bulmaya çalışmakmış
benim gerzekliğim meğerse
en büyük gerzek benmişim bu dünyada
sende kaybettiğim kendimi
kendimi bitirerek bulmaya çalışmışım bunca sene
bir insan bir başkasına ne kadar muhtaç böyle
bir yürek bir başka yüreğe ne kadar vuruk
bir adam bir kadına ne kadar kırgın
bir kadın bir adama neden bu kadar acımasız
şu istanbul'un güzelliği bile umursatmıyorsa sevinçleri artık bana
boğazımda bir yumru kalıyorsa seni her düşününce
unutamadım kadın
unutamadım
hayalinden vazgeçtim olmadı
senden vazgeçtim olmadı
kokundan,gülüşünden,minik ellerinden,hayallerimizden vazgeçtim yine olmadı
dibe vurdum
anladım ki
benden vazgeçtiğin gibi vazgeçemiyormuşum senden
olmuyor,kahretsin ki dediğin kadar kolay olmuyor
boğuluyorum
geç kaldım ben sana kadın
çok geç
bunu şimdi anlıyorum
doğru insan
yanlış zaman
anla beni
nedir benden bu kadar nefret etmenin sebebi
oysa bi' zamanlar ellerin ellerimle buluşurdu
gözlerin gözlerimi arardı köşebucak
kokun sarardı tüm evreni
oksijen bilir,içime çekerdim
kısmet diyorum kadın,kısmet
kocaman bir iç çekiyorum hayata
kederlerimle kalan
üç beş yıllık ömrümü yaşamaya devam ediyorum
bizsizken biraz eksilmiş demiştim ya şehir
eksilmemiş kadın,benmişim eksilen günden güne
farkında olmadan yakmışım tüm gemileri
yaptığım hataların farkına varmamışım
kırmışım,üzmüşüm
her şeyden çok sevdiğimi bile hissettirememişim ben sana
bundan ötesi var mı
anlıyor insan bazı şeyleri geçte olsa
ama geç kalınmışlık varya kadın işte o beni üzen
geç kalmışım ben
hayata,sevdama,hayallerime,geleceğime en çokta sana
işte bu yüzden
insan bir kere birine geç kalınca
bir daha hiç kimse için acele etmez
©tuncaydyb
T