Çok özledim...
O dar sokaklarını,
Ayazını,
Ve biliyor musun hep sen de yaşadım ben misket oynadığım o çocukluk günlerimin hatırasını,
Denizin olmasa da özledim işte seni.
Bazen söyleyemediğim onca kelime cam kırığı tanesi gibi batıyor kalbime birden çok üzüyor beni,
Buğulu gözlerle uzaklara dalarken buluyorum kendimi,
Canım sıkılıyor,haykırmak istiyorum ama kimse duymazdı ki beni,
Ya deli derler ya da geçip giderler belki de görmemezlikten gelircesine.
Ah ulan ah....Gidesim var ardıma bile bakmadan bir gece vakti,
Kül tablası doluydu izmaritle yine,
Yarı sarhoş yazıyorum birşeyler mum ışığında,
Kalemi elime aldığımda sanki gözyaşı döküyor gibiydi kelimelerim,
Ben orada unuttum kalbimi,ruhumu, tebessüm edişlerimi...
Koyu perdelerin arkasında gizledim bu hazin günlerimi,
Aynaları kaldırdım duvardan artık görmek istemiyorum bu hüzünlü halimi.
İnsan hiç uyumamak ister mi...?
Ya da yağan yağmurun altında o soğukta oturmamayı...
Ben uyuyamıyorum...O eski günler ağlatıyor beni,
Kimse görmesin diye gözyaşımı,
Yağan yağmurun altında yürüyorum saatercet,
Nereye gittiğimi bilmeden öylesine.
Yarım bırakılmış şiirler gibiyim bu şehirde,
Çok özledim memleketimi,
Tıpkı sevgiliye hasret gibiydi bu bende ki.
Yazsam şiir olurdu,
Sussam içimde hiç bitmeyen bir roman...
Barış KAPKINER
©by_solist
B