Bir ay çiçeği tarlasında yürüyorum sessiz ve sakin
Umursamadan olanları bakmadan geçmişime
Ellerimi uzatıyorum ileriye durgun ve baskın
Yürüyorum aralarda uzun bir sensizliye
Duyuyorum ara sıra sesinden bir parça name
Dinlemeden gidiyorum çok yorgunum hem de çok
Bir dilek diledim gök yüzüne bakarak çaresizce
Seni karşımda görmeyi çok özledim hem de çok
Bir güneş daha batıyor sen yokken hayatımda
Bir ay doğuyor sensizliyin karanlığında
Bir dizin çiçek açmadı sen gitdiyinden beri
Bir fırtına kopuyor kalbimin tam ortasında
Kalbimde olduğun yetmiyormuş gibi
Aklımı da benden aldın
Yeter dedim yüreyime
Unut dedim her saniye seni düşünen beynime
Zaman istediler ne kadar bekledim
UNUTAMADILar!!
EDOMAN
©doman
D