Evet çok doğru , sevdim,
Hem de öyle bir sevdim ki,
Ne mutluluk kaldı yüreğimde ne de bir yaşam belirtisi.
Umutsuz bir vakayım simdi.
Belki de yaşayan bir ölü.
Başımı o yastığa her koyusumda,
Göğsüme saplanıyor ihanetin hançeri,
Beni üzen ne biliyor musun sevdiğim?
Bir daha goremeyecegim elanın anlam kazandığı o gözlerini ,
İçine koca bir hayat sıgdırdıgın o gülüşü goremeyecegim.
Sürekli büyük bir heyecanla aramayacak gözlerim seni.
Ama ben en çok üzen şey ne biliyor musun sevdiğim?
Hani, ya ilki olursun birinin ya da sonu,
Ya her şeyi ya da tek gerçeği,
Fakat ne yazık ki,
Ben senin hiç bir şeyin olamamışım.
Ne ilkin ne sonun,
Ne mutluluğun ne elemin,
Ne nefesin nede gerçeğin,
Hiç bir şey olamamışım ben sana.
Ne bır yoldaş ne de bir sırdaş,
Oysaki ben bir yandan selam verip geçeceğin bir arkadaş bile olmaya razı,
Bir yandan da her şeyin olmaya,
Huzurun , mutluluğunun, sevincin , ilkin, sonun, tek gerçeğin olmaya hazırdım .
İşte o kadar sevdim ki seni;
Kendime olan tüm saygımı yitirmistim,
Başka bir hale bürünmüştü bedenim,
Resmen kör olmuştum.
Aşkta grur olmaz dedikleri şeyi fazla abartmıştım.
Yasayamadıklarımı hep içimde sakladım.
Şimdi o kadar utanıyorum ki kendimden,
Ayna da yüzüme bakacak cesaretim kalmadı.
Allak bullak çaresiz bir haldeyim .
Şimdi ne yapacağımı bilmiyorum.
Çıkmaz sokak dedikleri yerdeyim.
Sadece susuyorum.
Ve benligimdem kendimden , en çokta yüreğimden,
Cok ama cok özür diliyorum. Bunları yaşamayı hiç biriniz hakketmemişti.
Çok özür dilerim...
Ben kendimi affedemiyorum,
Bari siz afeddin beni.........
©
G