Gözyaşlarını denize dök,
Kıyısında çürümüş bedenim ıslansın,
Bu benliğime ithafen geçmişime ıslahsın,
Yeşermeyen bu hayaller acılarla salarken kök,
Bırak ben kuşlar olayım, yapraklar seni kıskansın.
Bir gün bu acılar uğradığında kapına,
Belki sende gökkuşağından sonra ağlarsın,
Umarım sözler intihar etmeden çıkarım yarına,
Sen de kefenin içinde ki bu şairi belki anlarsın.
Cenazem de belki sen yerine bıraktığın son sözler olur,
İşte günahlar değil bunlar bana kabir azabıdır,
Sana şiir yazmayı bıraktığım gün, ölüm zamanıdır,
Hiç düşünmedin zaten, geri de kim kalır kim mahvolur?
Bu bahsedilen aşk da sahte dünyanın en büyük yalanıdır.
©ggurkann
G