Kekik kokusu yetim kalmaz hiçbir zaman
Kaybolmuş melankolilerim vardır benim
Kimselerinin adını bilmediği dağbaşlarında
Güneş yatağına girmeye hazırlanırken
Son bulur varlığım bilindik köşelerden
Rüzgarın silleleriyle uyanırım bir an
Bitmek bilmez insan olmak uykumdan
Uzaklaştıkça yığınların atıl kütlesinden
Dünya insanı olduğum gelir aklıma
Benliğim kayıp gider kimliklerin üzerinden
Beni bekler hiçliğin çiçek açtığı uzam
Nefes almaktan yorulduysam vakit tamam
©opapa
O