Bir ıssızlığın garip yolcusu gibiyim.
Ben en çokta seni götürdüm giderken.
Gördüğüm görmediğim yer kadar,
Her yerde sen.
Ne başını hatırlayabildiğim ,
Ne sonunu görmeye cesaret edebildiğim.
Yalnız gidenlerin bildiği,
Sonu içten hiçe varan bir yolculuktayım.
Ne kadar gerçeğe yürüyorsam da ,
O kadar düşle çıkıyorsun karşıma.
Oysa sana binlerce can kopardım gençliğimden,
Senin yürüdüğün yollardan sana,
Bana çıkan yollar bağışladım.
Çıkıp geldim uzaklarımdan,
Sen gelmedin..
Şiirlerimin yalnızlığını dindirmek için,
Daha kaç kez duygularım ikiye bölünüp,
Yıldızlar gibi yüreğine kaymayı dileyebilirim.
Ya da daha kaç mısra gidip,
Sevebilirim ki seni...
©
K