Daha yolun başıydı,
Cebimde ki bozukluklarla aldığım şekerler,
Hayatın önüme koyduğu en tatlı aşıydı,
Kalbimin o zamanlar altı bilemedin yedi yaşıydı.
Sanırım bu gülüp eğlenme yarışıydı.
Büyüdükçe ise acıların günden güne artışıydı.
Ruh halimin ölüm uykusundan kalkışıydı.
Gözlerimin dokunduğu yerlere,
İsyan çerçevesinde küskünlük dolu bakışıydı,
Sonra bir rüzgar esti ve ayrıldım evden,
İşte bu bana hayatın attığı ilk nakışıydı,
Sessizlikte duyduğum kısık çığlıklar en nadide alkışıydı.
İlham aldığım tek şey sokak lambasının ışığıydı.
Kalbim ise top peşinde koşturduğuğum sokakların aşığıydı.
En sevdiğim ses ise annemin bana eve gel diye bağrışıydı.
Zaten annelerimiz o güzel ezan sesinden sonra eve damlamamıza karşıydı.
Geceleri yüzüme gülen tek varlık ay ışığıydı,
En güzel beyazlıklar bizim mahallenin kışıydı.
Ve ileri de acılara tutunacağımı bildiğim bu günün daha yolun başıydı.
Aradan seneler geçtiğinde ise maziyi özlediğimi farketsem de,
Mutluluğun olmadığı tarihim de acılarla raks etsem de,
Ve elimde onca göçebe hisle çokça yol kat etsem de,
Vardır elbet güzelliği de kötülüğü de,
Kurumuş topraklara can vermesi de,
En nadide çiçeklerin öldüğü de,
Umut ışıklarının söndüğü de.
©ggurkann
G