Daima çocuk kalsakya?
Büýümese hiç bedenlerimiz,
Derdimiz hep oyun olsa,
Acımız sadece koşarken düştüğümüzde kanayan
dizimiz kadar acı verse.
Ve daima gözetleyen biri olsa her düştüğümüzde tutup kaldıran biri
Anne gibi dost gibi.
Ve daima yorulmadan usanmadan koşabilsek yine hayatın tüm zorluklarına göğüs gere, gere.
Hiç büyümeseydik be keşke!
küçük oyuncaklarla yetinseydik.
Büyük hayaller kurmadan küçük oyunların içinde kalabilseydik.
Şimdi ne acımız kanayan dizimizin acısı kadar hafif,
Nede düşünce kaldıranımız var.
Üzerimize oynanan oyunlar ise hayallerimizdende büyük,
üstü başı kirli oyunlar sobeleyen kaçıyor ve başkalarının elinde kukla gibi oyuncak olarak yaşamakla
nefes alarak yetiniyoruz sadece...
©şahin6634
Ş