daliyorum oyle uzaklara
ne bir derdimi anlayan var
ne de sesimi
ne de feryadimi duyan var
kimsenin derdine care olamamak
insanlarin uzulmasine goz yummak
uzerime coken bir karabasan gibi
boguyor beni
gitgide icime kapaniyorum
insanligi düşünüyor
her insanin icinde
kotusunun bile
iclerinde bambaska gül bahceleri olduguna inaniyor
bazen kuytu koselerde
bazen de sizleri izlerken bile
bu gidisata ciglik gibi agliyorum
R