Damlar

O an usülce başımı koydum
Yerden yere serdim ufuğu
Çamurdan nefesleri
Bıraktım göklere
O an ne ben varım, ne dünya var
O an hiçliğin silüyetiyle birim
Gölgelerin mapushanesinde yârim
Bakmakta yedi semadan
O an sonsuza uzanırken
Damlar yaşlar uykumdan
Damlar
Deryalar ıraklarda iken
Gölgemden yağan yağmuru
Eşeleyip kazsam
Avcumun içine alsam
O narin bebeği
Ve kırsam, ufalasam
O gölgeyi

Şefkatiyle ademin ortasından
alıp heykel bir insanı
Uzatıversem göklere
Damlar seszizliğimde
©diyarsız