Bir şafak sessizliği yankılandı kulağıma
Bir de ay ışığının çığlığı
Bir acı fısıltı kondu dudağıma
Lakin susturuyor zifirinin ıslığı
Düğümlenen boğazımdaki mısralar
Çıkmak için can verip can alıyor
Kırılan kalbimde daralan sırlar
Çıkarmam için yalvarıyor
Susarak yazıyorum seni kağıtlara
Tıpkı sessizleşen çığlıklar gibi
Gülüşünden düşmüş olan ağıtlara
Defalarca yaşatıyorum dibi
Diyorum şiirlere bu son kuyunuz
Düşmek için fırsatınız kalmadı
Kuyudan içtiğiniz o son yudumunuz
Sizi sizsizler diyarına almadı
Yıllar geçse de kalemim anladı
Yırtılanın sayfa değil elim olduğunu
Yine kalemimden tuzlar damladı
Lakin bilmezdim boğulduğunu
Ben dahi bilmez olmuşum beni
Bir inci için denizleri yaktığımı
Limanıma yaklaşan deniz feneri
Haber veriyor, yine battığımı
©siirhanem_
S