Evlatlar büyütmüştü yılların çınarıydı
Azmiyle zorlukları bükerdi benim dedem
Susayan gönlümüzün çağlayan pınarıydı
Hüzünlense göz yaşı dökermiş benim dedem
Boş durmayı sevmezdi çalışır çabalardı
Bazen tarlaya gidip harmanda yabalardı
Sözünden çıkan olsa birazda hırpalardı
Yüreklere merhametle akarmış benim dedem
Belli ki zamanında da çok acılar çekmişti
Gözlerine hüznünün ağırlığı çökmüştü
Geçen koskoca yıllar biraz belini bükmüştü
Dini için kafa takarmış benim dedem
Yedi güzel evlat bir sürüde hayırlı torun
Kapkara gözlerin bu okadar da güzel sözlerin
imanı inancı için dünyaya ve
Karanlığa ışığını yakarmış benim dedem
Tertemiz giyinirdi yaşı geçmiş olsa da
Gencecik görünüşü ile nur saçardı
Gönlüne yaşlılığın onca hüznü dolsa da
Toprak gibi güzel kokarmış benim dedem
Örnek olurdu daim yol gösterirdi âleme
Biraz müsaade eder katlanırdı da naza
Tahammülü olmazdı kötü huy kötü söze
Edepli ağır başlı adammış benim dedem
Allah rahmet eylesin mekanın cennet olsun
Bütün güzellikler hep gelip senide bulsun
Kabrinde rahat uyu her yanın nurla dolsun
Yaratanın önünde çökermiş benim dedem
©iklimirmkt
I